اصطلاحات نسبت دادن اقوال به صاحبانشان 1 - « اصل الروضه » - « زوائد الروضه » - « فى الروضه » - « فى الروضة و اصلها » مراد از اصل الروضه ، كتاب « العزيز » امام رافعى كه شرح « الوجيز » است امام نووى آن را در كتاب « روضه الطالبين » خلاصه نموده است . اگر شافعيه بگويند در « اصل الروضه » مراد آنان كلام امام نووى است . اگر بگويند : كذا فى زوائد الروضه بر اضافات امام نووى بر كتاب « العزيز » دلالت مىكند . اگر بگويند : كذا فى الروضه : بر عدم تأكيد آنان در نسبت دادن قول به روضه يا زوائد آن ، يعنى آنچه كه بر « العزيز » اضافه شده است مىباشد . اگر بگويند : كذا فى الروضة و اصلها ، يعنى در بين روضه و عزيز در لفظ و عبارت تفاوتى نيست و اگر بگويند : فى الروضة كاصلها برعكس معناى اول است و بر وجود تفاوت اندكى در بين « روضه » و اصل آن « العزيز » دلالت دارد . 2 - قال بعض العلماء : بر نقل‌قول از عالم زنده دلالت مىكند . 3 - نص : اين لفظ از اصطلاحات امام نووى در « منهاج » است كه اختصاص به كلام امام شافعى دارد و با تنصيص امام بر آن از ارزش والايى برخوردار است يا به امام منسوب است . و در مقابل آن وجه ضعيف يا قول مخرّج از نص ، در همانند آن مسأله است كه به آن عمل نمىشود . « 1 » در نزد فقهاى شافعى بر رأيى كه امام شافعى در يكى از كتابهايش بر آن تأكيد نموده إطلاق مىشود . صيغه‌هاى نص عبارتند از : على النص ، نص عليه ، المنصوص ( نص عليه الشافعى ) ، و النص كذا ، علماى شافعى مذهب گفته‌اند : استعمال منصوص أعم از نص است چون از نص شافعى يا قول

--> ( 1 ) - منهاج الطالبين و عمدة المفتين ، امام نووى ص 2 .